Jary

Jary to mały pagórkowy przysiółek na uboczu — dziesięć gospodarstw rozsianych na wzgórzu, daleko od traktów, gdzie wszyscy się znają, a sprawy rozstrzyga starszyzna, nie urząd. Ludzie żyją tu z roli i z gliny kopanej w suchym brodzie, starym korycie dawnej rzeki. Centrum to dom Teda i Hali, gdzie wszyscy się schodzą; dwie studnie, wschodnia i zachodnia, wyznaczają bieguny osady. Przez jeden sezon zdarzały się w Jarach niemożliwe, przyspieszone uzdrowienia — zrastające się żebra, czyste rany, ustępujące gorączki — wszystkie po wschodniej stronie osi. Lud nazwał to „błogosławieństwem"; miejscowa lekarka powiązała je z pewną znalezioną w glinie brodu rzeczą starego świata, a gdy tę rzecz stąd zabrano, gojenie wróciło do zwykłego tempa.