Ostrowina

Ostrowina to stara osada targowo-przeprawowa przy brodzie na Czarnicy — niedużej, ciemnej od tanin rzece, której szum słychać w miasteczku przez cały dzień. Domy z drewna i kamienia przysiadły blisko siebie wzdłuż jednej drogi, która schodzi do brodu i rozłazi się tam w błoto i bale; za ostatnimi zabudowaniami zaczyna się od razu puszcza — ściana, nie krajobraz. Osada wyrosła, bo trzeba było gdzieś przejść przez wodę i gdzieś przenocować przed wejściem w las, i z tego wciąż żyje: z przeprawy i myta, z drewna i smoły, grzybów, zwierzyny i futer, z kowalstwa i handlu z poszukiwaczami, którzy zapuszczają się w puszczę. Ludzie tu są praktyczni — las uczy pokory.

Pana ani urzędu nie ma; spory rozsądza na placu starszyzna, a nieformalnie dużo znaczy ten, kto trzyma bród. Sercem miasteczka są bród, kuźnia, młyn napędzany nurtem i karczma przy przeprawie, w której zbierają się plotki. Ostrowina nie pamięta swojego początku — „zawsze tu był bród". Mówi się, że mokradła na północ oddają czasem dziwne rzeczy starego świata i że lepiej takich nie ruszać. Świeższa plotka, która właśnie obiega osadę: w okolicy umarł mag — a przecież Wieczni nie umierają.