Olma

Kucharka najemna od uczt w Suwarach, około trzydziestu pięciu zim — najlepsza w mieście. Fach wzięła po matce i całe życie gotuje w cudzych kuchniach: wesela, stypy, biesiady cechowe. Mieszka w ciasnej, czystej izbie przy murach, gdzie jest jedno krzesło i jeden kubek — własny dom „jej się nie złożył". Mówi krótko i smakowo, rejestrem kuchni, a zapasy liczy jak porządek dnia; pod suchą uprzejmością kryje upór. Jej wada to duma zawodowa zrośnięta z samotnością: karmi wszystkich, a sama nie siada do stołu, i każdą pomoc odbiera jak brak wiary w jej fach.

Powierzają jej wesele mające zszyć dwa zwaśnione domy rzemieślnicze — sukiennika Stena i farbiarza Krecza — w siedem chudych dni roku, który nie obrodził, gdy zapasy topnieją, a od północy idzie pierwszy śnieg. Wygrywa nie sama, lecz oddając część roboty: rodową recepturę miodownika Beli, spiżarnie i ręce obu domów, piec piekarza Borysa. Uczta wychodzi wspólna, a przy weselnym stole zostawiają wreszcie miejsce także dla niej. Zostaje w Suwarach, uczy się przyjmować pomoc i przyjmuje zaproszenie na świniobicie do farbiarzy w pierwszą pełnię zimy.