Bren

Dziewiętnastoletni uczeń kowalski z Ostrowiny, kończący naukę u starego mistrza Dossa. Osierocony w zarazie kilka lat wcześniej, sam wychowuje młodszą siostrę Selę. Szczupły, z barkami twardszymi, niż sugeruje reszta sylwetki — pięć lat przy kowadle zostawiło ślad. Chłopak, który za dużo myśli: patrzy uważnie, analizuje, waha się, zanim zrobi krok, i częściej milczy, niż mówi to, co przemyślał.

Gdy Maris znika w puszczy, ten nawyk „patrz, nie ruszaj się" omal nie kosztuje zbyt wiele czasu. Bren uczy się działać i mówić w porę — prowadzi ratunek nie żadnym niezwykłym darem, lecz cierpliwym składaniem tego, co wiedzą bliscy: pamięci Dossa o starych ścieżkach, wiedzy Wita o nawykach Maris, zaufania własnej siostry. Ostatecznie jest wciąż tym samym nadmyślicielem, ale już nie biernym.