Nia

Uparta, spostrzegawcza uczennica Zory — lekarki z Soch. Pyta za dużo i w złych momentach, ale pyta dobrze. Uczy się mierzyć, zanim orzeknie; notuje wzory myślenia w twardo oprawionym notatniku.

Wraca jako dojrzała, spokojna lekarka praktykująca w Rudzie, sprowadzana do trudniejszych przypadków. Ma pewne, ciche ręce i patrzy najpierw na ranę, a zaraz potem na człowieka. Nosi pod kaftanem, na rzemyku, zimny ciemny kamień — pamiątkę po mistrzyni, która niczego nie robi.