Niva

Panna z dobrego domu w Ostrowinie, kilka lat starsza od Brena — o spokojnej urodzie, z karkiem trzymanym trochę za prosto, jak u kogoś, kto nauczył się tak stać, bo tak każą. Ciepła na zewnątrz, uprzejmość nosi jak tarczę, a pod spodem dźwiga własny, niewypowiedziany ciężar: matka targuje ją z zamożnymi Werchockimi, w cichszym lustrze tego, co spotkało Maris. Raz mówi Brenowi wprost, że chciałaby choć raz w życiu wybrać coś sama.

Bren od dawna po cichu się w niej kocha, ale ona żyje w innym świecie niż uczeń kowalski i w praktyce nie widzi go „tak". To uczucie pozostaje nieodwzajemnione i niewypowiedziane — sprawa Maris ociera ich o siebie na chwilę, lecz nic z tego nie wynika i Niva wraca do swojego świata.