Sten

Zamożny, sztywny i honorowy sukiennik z domem przy rynku w Suwarach, około pięćdziesięciu zim, ojciec panny młodej. Nie złoczyńca, lecz człowiek dumy i starej krzywdy: dziesięć zim temu barwa z kanału zniszczyła mu partię białego sukna, cech ukarał farbiarza Krecza, a winy nigdy nie rozstrzygnięto. Mówi miarą i ceną, nigdy o uczuciach; jego ustępstwo przychodzi przez rzecz — belę sukna na weselne obrusy, gdy córka płacze. Po weselu spór z farbiarzami jest zawieszony, nie zniknął: domy zaczynają „chodzić do siebie przez kuchnię", a ojcowie zostają poprawni i chłodni.