Krecz

Farbiarz z Suwar, około pięćdziesięciu zim, ojciec pana młodego — szorstki i dumny z fachu, który sukiennicy mają za „brudny". Cechową karę sprzed dziesięciu zim, za barwę z kanału, która zniszczyła Stenowi partię białego sukna, nosi jak krzywdę: uważa, że winę zwaliło na niego czyjeś niedopilnowanie, a sprawy nigdy nie rozstrzygnięto. Mówi burknięciami i ustępuje przez rzeczy, nie słowa — dorzuci drewna, o weselnym chlebie powie tylko „dobry". Po weselu spór z sukiennikami jest zawieszony, nie zniknął.