Śmierć maga

W okolicy Ostrowiny zginął mag — rzecz, jakiej nie pamięta żaden z żyjących. Bo Wieczni przecież nie umierają; tak się mówi, tak się wierzy, i właśnie dlatego ta wiadomość biegnie od chałupy do chałupy szeptem, na wpół sensacją, na wpół strachem. Gildia przysyła swoich ludzi — cichych, płacących srebrem, niepijących — którzy kwaterują w karczmie nad brodem, pilnują przeprawy, wypytują i oglądają, a potem znikają równie niepostrzeżenie, jak przyszli, nie zostawiając odpowiedzi. Osada zostaje z samą dziwnością zdarzenia: mieszkańcy jeszcze bardziej boją się lasu, brodu i obcych, a nikt nie umie powiedzieć, co właściwie się stało ani dlaczego.