Maris

Około siedemnastoletnia córka bednarza z Ostrowiny. Rok oszczędzała na buty; gdy ojcowski dług zamienił ją w przedmiot zaaranżowanego targu z Orenem, uciekła — nie porwana, lecz z własnej woli, w śmiertelnie groźną puszczę. Przeżyła pięć dni i mróz, chroniąc się w ruinie starej osady, aż ratunek dotarł do niej po grobli. Sekret jej ucieczki znała tylko Sela, która milczała z obietnicy — i to milczenie kosztowało cenny czas.

Koszt przetrwania jest trwały: straciła palce i kawałek jednej stopy, kuleje i marznie szybciej. Leczy ją lekarka Nia. Ostatecznie jest wolna — Oren darował dług i zerwał targ — i planuje na wiosnę, gdy noga pozwoli, iść za Wełnę do ciotki, siostry matki. Jej ciche „a jednak" wraca jak sygnatura jej głosu.